Boekrecensie: Ik geef je de zon – Jandy Nelson

Ik geef je de zon is Myrthe’s (uitgeefster bij Blossom Books) lievelingsboek. Eigenlijk iedereen die het boek gelezen heeft is laaiend enthousiast. Ik had dus erg hoge verwachtingen gekregen en was benieuwd waarom iedereen dit boek zo geweldig vind. Helaas had ik het eerst erg druk en ben ik, zonder het boek gelezen te hebben, naar de leesmob voor dit boek geweest (wat heel erg gezellig was) en heb daar het boek gekregen. Hij lag naast mijn bed, in mijn bed, op het nachtkastje en toch pakte ik hem niet. Toch las ik eerst die andere boeken en toen ik dan eindelijk in het boek wilde beginnen, kwam ik er eerst voor geen meter doorheen… Nu na een lange tijd is het eindelijk gelukt! En ik moet zeggen ik begrijp al die enthousiaste mensen wel, het boek is ZÓ mooi! Ik geef je de zon

Titel: Ik geef je de zon
Auteur: Jandy Nelson
Uitgever: Blossom Books
Pagina’s: 364
Waardering: 9,5/10

Jude en haar tweelingbroer Noah zijn op hun 13e  onafscheidelijk, ondanks hun uiteenlopende karakters. Noah is introvert, tekent de hele dag en is in stilte verliefd op de buurjongen, terwijl Jude van de rotsen in zee springt, knalrode lippenstift draagt en genoeg praat voor hen allebei. Maar na een tragische gebeurtenis groeien Noah en Jude steeds meer uit elkaar. Drie jaar later spreken ze elkaar amper nog en lijkt hun band onherstelbaar beschadigd. Dan ontmoet Jude een eigenwijze, vreemde maar knappe jongen, die haar voorstelt aan iemand die haar hele leven (en dat van Noah) opnieuw omgooit.

Het verhaal waarin de tweeling dertien is wordt door Noah verteld. De jaren daarna door Jude. Wat Noah en Jude zich niet realiseren is dat ze allebei maar de helft van het verhaal hebben, en dat  hun wereld pas weer compleet zal zijn als ze elkaar terug weten te vinden. Bekijk op bol.com

Het verhaal is in twee perspectieven geschreven, Noah vertelt het verhaal vanaf dat ze dertien jaar oud zijn en Jude vertelt het verhaal als ze zestien jaar oud zijn. Het zijn lange hoofdstukken, je kunt je echt gaan inleven in de personen en wordt niet van Noah naar Jude geslingerd. Noah en Jude zijn overigens geweldig, hun gedachtes zijn leuk. Ook de bijpersonen zijn erg leuk neergezet en eigenlijk is niemand overbodig. Ik vond het erg bijzonder dat Jandy steeds op en neer ging in de tijd, hierdoor vraag je je heel vaak af wat er gebeurt is en hoe iets zo gekomen is, want er is heel veel veranderd in drie jaar.

Wat ik merkte tijdens het lezen is dat je echt met je volle aandacht bij het boek moet zijn (daar ging het de eerste keer fout). Soms moet je zinnen twee keer lezen of zelfs wel drie keer en je moet duidelijk wennen aan haar schrijfstijl, maar het is zó mooi. Jandy vertelde in een interview dat haar oorspronkelijke idee was om poëzie te schrijven en dat zie je echt terug in haar verhaal. Uitgebreide omschrijvingen en ingewikkelde gedachtespinsels van de tweeling komen aan bod, waar ik overigens wel van hou ♥. Het is geen makkelijk strandromannetje en dat hoort het zeker niet te zijn. Als je met je volle aandacht leest, is dit boek een geweldig mooi verhaal over liefde, vriendschap, onzekerheid en over alle andere dingen die het leven lastig maken.

Ik geef het boek uiteindelijk een 9,5. Dit komt door de lastige start die ik had met het boek, maar als je eenmaal zoals veel mensen zeggen doorgelezen hebt, is het echt een prachtig boek. Het einde is gewoon zó mooi en kloppend en ♥_♥. Het is een boek dat me liet huilen, een boek dat me hardop heeft doen lachen en een boek dat iedereen gelezen moet hebben! Ik ben echt verliefd op dit boek geworden en ik hoop dat dit bij jullie ook gebeurd.

Hebben jullie dit boek al gelezen?

Liefs Milou

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *